Najlepsze miejsca na rolki w Barcelonie – przewodnik

Barcelona nie bez powodu uchodzi za raj dla rolkarzy w Europie – łagodny klimat (ponad 300 dni słońca rocznie), gładkie trasy oraz przychylna kultura uliczna sprawiają, że to wymarzone miasto do jazdy. Poniżej przedstawiamy 10 najlepszych miejsc na rolki w Barcelonie, wraz z kartą praktycznych informacji ułatwiającą czytanie.

Polecane miejsca na rolki w Barcelonie

Barcelona to miasto stworzone do jazdy na rolkach. Równe nawierzchnie, szerokie promenady i liczne parki sprawiają, że zarówno początkujący, jak i bardziej zaawansowani rolkarze bez problemu znajdą tu idealne trasy. Poniżej zebraliśmy najlepsze miejsca na rolki w Barcelonie – sprawdzone lokalizacje, które różnią się długością, poziomem trudności i charakterem, dzięki czemu każdy może wybrać coś dla siebie.

1. Passeig Marítim de la Barceloneta (nadmorska promenada)

Jest to klasyczne miejsce na rolki, idealne na rekreacyjne przejażdżki z widokiem na morze. Szeroka, równa trasa o długości ok. 5 km wzdłuż złotych plaż oferuje panoramy Morza Śródziemnego i tętni życiem o każdej porze dnia.

Stan nawierzchni: Trasa pokryta jest gładkim betonem o bardzo równiej powierzchni. Nawierzchnia jest regularnie utrzymywana – idealna dla początkujących i zaawansowanych. Brak większych uszkodzeń; jedynie miejscami piasek nanoszony z plaży może wymagać uwagi.

Promenada jest dostępna 24/7, bez ograniczeń godzinowych – to przestrzeń publiczna. Oświetlenie nocą jest dobre dzięki latarniom wzdłuż trasy, co umożliwia wieczorne i nocne jazdy. W weekendy i letnie wieczory bywa tłoczno (spacerowicze, biegacze), dlatego najlepiej jeździć wcześnie rano (przed 9:00) lub w dni powszednie. W święta i niedziele promenada jest równie dostępna, choć przy ładnej pogodzie zawsze znajdzie się tam sporo ludzi.

Liczne opcje dojazdu. Metro: L4 Barceloneta (ok. 5 min od południowego odcinka) lub Ciutadella-Vila Olímpica (przy północnym końcu). W pobliżu kursują autobusy miejskie (np. linie V15, V19 wzdłuż Passeig Joan de Borbó) oraz tramwaj T4 (przystanek Ciutadella/Vila Olímpica). Stacje Bicing (rower miejski) również znajdują się przy promenadzie.

Obszar jest turystyczny i patrolowany przez policję, zwłaszcza latem, co podnosi bezpieczeństwo. Według opinii turystów częste patrole sprawiają, że okolica jest bardzo bezpieczna nawet nocą. Warto jednak zachować czujność przy przejeżdżaniu na rolkach obok tłumów i pilnować swoich rzeczy (jak w każdym zatłoczonym miejscu). Wieczorem promenada jest dobrze oświetlona i pełna ludzi spacerujących lub uprawiających sport, więc samotna jazda nie budzi obaw rolkarzy.

Dodatkowo Passeig Marítim to ulubione miejsce rekreacyjnych rolkarzy – często spotkamy tu innych miłośników jazdy, szczególnie w okolicach Port Olímpic. Działa tu kilka wypożyczalni sprzętu (np. przy Porcie Olimpijskim) oraz szkółki rolkarskie organizujące lekcje nad morzem. Bywa też częścią tras grupowych przejazdów na rolkach, jak np. nocne przejazdy APB w piątki (często przebiegają trasą wzdłuż plaż).

Inne praktyczne wskazówki: Wzdłuż promenady rozmieszczone są toalety publiczne (przy zejściach na plażę) oraz prysznice plażowe – można z nich skorzystać w razie potrzeby. Liczne bary i kioski (chiringuitos) oferują przekąski i napoje, a także źródła wody pitnej (kraniki) są dostępne przy plażach. W słoneczne dni docenimy bliskość plaży – można odpocząć na piasku lub ławkach w cieniu palm. Uwaga na odcinki przy barach i strefach dla pieszych – czasem pojawiają się tam spacerujące grupy lub dzieci na hulajnogach.

2. Arc de Triomf i Passeig de Lluís Companys

Arc de Triomf (Łuk Triumfalny) to ikoniczna brama w centrum miasta, otoczona szerokim deptakiem – Passeig de Lluís Companys – który jest ulubionym miejscem rolkarzy freestyle. To tutaj odbywają się regularnie sesje slalomowe, a miejsce uchodzi za jeden z najbardziej kultowych spotów freestyle w Barcelonie.

Pod samym łukiem rozciąga się około 350 m idealnie gładkiej nawierzchni – szeroki pasaż wyłożony gładkimi płytami lub asfaltem. Użytkownicy podkreślają, że jest to „obszerny, gładki teren do jazdy” nadający się nawet dla początkujących. Boczne ścieżki wokół mogą być nieco chropowate lub mieć dekoracyjną kostkę, ale główna oś deptaka jest równa. Sporadycznie drobne nierówności (np. przy łączeniach płyt) – warto uważać przy dużych prędkościach.

Teren jest ogólnodostępny całą dobę – to otwarty deptak miejski bez bram. Oświetlenie zapewniają stylowe latarnie wzdłuż alei, więc po zmroku można bezpiecznie jeździć (miejsce jest popularne wieczorami wśród mieszkańców). W weekendy często odbywają się tu różne wydarzenia uliczne (targi, pokazy), co może zwiększyć tłok. Najspokojniej jest w dni powszednie przed południem lub późnym wieczorem. W święta okolica bywa ruchliwa, ale jazda jest możliwa przy zachowaniu ostrożności.

Tuż obok znajduje się stacja metra L1 Arc de Triomf oraz stacja kolejowa (Rodalies) o tej samej nazwie. Dojeżdżają tu także liczne autobusy miejskie (przystanki przy Passeig de Sant Joan i Gran Via). Alternatywnie, około 10 minut spacerem jest metro L4 Ciutadella-Vila Olímpica (od strony Parku Ciutadella) lub stacja tramwajowa Wellington (T4).

Miejsce jest pełne ludzi o różnych porach – w dzień spacerowicze i rodziny, wieczorem często grupki młodzieży, rolkarzy, performerów. Dzięki temu przestrzeń jest raczej bezpieczna; tłoczno, ale przyjaźnie. Brak formalnego monitoringu, jednak obecność wielu osób działa prewencyjnie. Policja miejska zagląda tu regularnie, zwłaszcza przy większych zgromadzeniach. Nocą (po północy) okolica nieco pustoszeje, ale nadal jest to centrum miasta – okolice łuku są dość dobrze oświetlone i uznawane za bezpieczne.

Arc de Triomf to centrum sceny freestyle – co czwartek wieczorem spotykają się tu rollerzy trenujący slalom między pachołkami. Na deptaku namalowano nawet punkty orientacyjne do slalomu – lokalna społeczność zaznaczyła miejsca na rozstawienie kubeczków. Szkółki jazdy (np. Escola Oficial Patinatge Inline) wykorzystują pobliski teren do nauki jazdy po nierównościach i schodach. Ponadto Arc bywa punktem startowym lub etapem na trasie nocnych przejazdów Friday Night Skate organizowanych przez APB (Associació de Patinadors de Barcelona) – setki rolkarzy przejeżdżają wtedy przez łuk w piątkowe wieczory.

Inne wskazówki:
Tuż obok znajduje się Parc de la Ciutadella, jednak uwaga – wewnątrz parku ścieżki mają raczej szorstką nawierzchnię i średnio nadają się do swobodnej jazdy na rolkach. Za to park jest świetnym miejscem na odpoczynek – można usiąść na trawie lub przy fontannie (są zacienione miejsca i fontanny z wodą pitną dla ochłody). W pobliżu deptaka (przy Arc de Triomf) znajdziemy ławki, automaty z napojami i lody, a nawet sklep i wypożyczalnię Inercia (ul. Buenaventura Muñoz 7) – oferuje sprzęt i serwis, co może być przydatne w razie awarii w trakcie jazdy.

3. Parc del Fòrum

Rozległy Park Forum to nowoczesna przestrzeń nadmorska na północy miasta, stworzona z myślą o dużych wydarzeniach. Znajdziemy tu kilka hektarów gładkich placów, ramp i alejek, które rolkarze pokochali za swobodę jazdy i możliwości treningu. To miejsce odpowiednie zarówno do nauki jazdy, jak i dla zaawansowanych do szybkich przejazdów czy ćwiczenia trików.

Stan nawierzchni: Nawierzchnia jest bardzo zróżnicowana, ale w większości gładka. Dominują duże połacie gładkiego betonu i asfaltu, zapewniające przyjemny poślizg kółek. W centralnej części (plac przy Museu Blau i plac Willy’ego Brandta) powierzchnia jest równa jak stół – idealna do nauki. W dalszych zakątkach Forum znajdziemy także łagodne zjazdy i podjazdy (np. drogi w kierunku marin i dawnych zabudowań), gdzie asfalt nadal jest dobrej jakości – te niewielkie „górki” świetnie nadają się do ćwiczenia hamowania na spadkach. Przy samej plaży Forum znajduje się cichy zakątek z wyjątkowo gładkim podłożem, idealny do spokojnej jazdy. Ogólnie infrastruktura powstała w 2004 r. i jest utrzymana – ewentualne pęknięcia czy nierówności mogą wystąpić na łączeniach płyt, ale nie są częste.

Dostępność: Park jest ogólnodostępny przez całą dobę – to otwarta przestrzeń miejska. W ciągu dnia (zwłaszcza w weekendy) może być tu sporo osób spacerujących czy jeżdżących na rowerach, ale obszar jest tak duży, że łatwo znaleźć pusty plac dla siebie. Noce są spokojne i słabo uczęszczane – warto wtedy jeździć w grupie, bo miejsce bywa opustoszałe. Oświetlenie: główne alejki i plac centralny mają latarnie, lecz dalsze rejony i okolice skateparku mogą być po zmroku słabo oświetlone. W sezonie letnim często odbywają się tu koncerty i festiwale – wtedy część terenu może być ogrodzona lub zajęta.

Metro L4 El Maresme/Fòrum – stacja znajduje się tuż przy Parku (dojazd z centrum ~15 min). Również tramwaj T4 (przystanek Fòrum) zatrzymuje się obok głównego placu. Liczne autobusy (np. linie H16, 7, V29, V33) mają przystanki przy Avinguda Diagonal obok centrum handlowego Diagonal Mar. Dojazd jest więc bardzo łatwy. Dla zmotoryzowanych dostępny jest parking podziemny (płatny) pod samym Forum.

Parc del Fòrum jest dość kameralny i spokojny na co dzień. Wbudowany system monitoringu (kamery CCTV) obejmuje m.in. okolice skateparku i główne place. W ciągu dnia często kręcą się tu rodziny, deskorolkarze, kursanci szkół jazdy – obecność ludzi dodaje poczucia bezpieczeństwa. Nocą teren jest mniej zaludniony; choć poważna przestępczość nie jest tu problemem, lepiej zachować podstawową ostrożność i unikać najdalszych, nieoświetlonych zakątków w samotności. Przy większych eventach teren zabezpiecza ochrona i policja.

Lokalne społeczności/skate szkoły/wydarzenia: Forum to ulubione miejsce barcelońskich freeriderów. Oficjalna Escola Patinatge Inline prowadzi tu regularnie zajęcia – początkujący ćwiczą na placu, a bardziej zaawansowani jeżdżą po całym terenie, ucząc się skoków i zjazdów. W Parku znajduje się także pełnoprawny skatepark (Bowl) – betonowy park z bowlem, railami i przeszkodami, popularny wśród agresywnych rolkarzy i deskorolkarzy. Organizowane są tu duże imprezy sportowe – np. coroczny festiwal sportów ekstremalnych Extreme Barcelona (zawody rolkarskie, hulajnogi, BMX) odbywa się na terenie Forum. Co więcej, w 2019 r. rozegrano tu zawody downhill w ramach World Roller Games, wykorzystując drogi Montjuïc (start przy Jardins de Miramar) – co świadczy o randze Barcelony w świecie rolkarstwa zjazdowego.

Inne praktyczne wskazówki:
Na terenie Forum znajdziemy infrastrukturę rekreacyjną: ławki, zadaszone pergole dające cień, a także toalety publiczne (przy skateparku oraz przy placu centralnym, czynne w dzień). W pobliżu skateparku dostępne są też krany z wodą i automaty. W upalne dni odczuwalny bywa silniejszy wiatr znad morza – z jednej strony daje ochłodę, z drugiej może utrudniać jazdę na otwartej przestrzeni. Warto mieć ze sobą coś do picia oraz krem z filtrem, bo na betonowych płytach słońce operuje mocno, a naturalnego cienia jest niewiele.

4. Avinguda Diagonal (odcinek miejski)

Avinguda Diagonal to jedna z głównych arterii Barcelony przecinająca miasto po przekątnej – i zarazem świetne miejsce na dłuższą, szybką jazdę na rolkach dla doświadczonych. Szczególnie polecany jest odcinek w nowej części miasta (Poblenou / Diagonal Mar), gdzie szerokie chodniki i pasy zieleni tworzą coś w rodzaju „rambli” pośrodku alei. To trasa idealna, by poczuć miejską atmosferę z dala od tłumów turystów.

Większość chodników wzdłuż Diagonal jest szeroka i równa, wyłożona gładkimi płytami lub asfaltem. Centralny pas zieleni (pomiędzy jezdniami) często ma ścieżki i drogi dla rowerów, które są „w pełni przejezdne na rolkach” – lokalni rolkarze chwalą sobie tę trasę. Trzeba jednak liczyć się z krawężnikami i przecznicami – co kilka przecznic jest przerwa na światła i przejście dla pieszych, więc jazda nie jest całkowicie ciągła. Nawierzchnia bywa zróżnicowana: od idealnie gładkiej po odcinki z drobniejszą kostką przy skrzyżowaniach (warto zwalniać na żółtych pasach antypoślizgowych przed przejściami). Ogółem jednak Diagonal oferuje kilka kilometrów równego terenu – świetnego do treningu wytrzymałości i szybkości.

Avinguda Diagonal jest częścią przestrzeni publicznej, dostępna non-stop. Jako że prowadzi przez miasto, noce są spokojniejsze – po zmroku chodniki pustoszeją i można swobodnie jechać (ale uwaga na sporadyczne ekipy sprzątające czy dostawcze). Oświetlenie uliczne jest wszędzie – Diagonal jest jasno oświetlona do późna. W dni robocze w godzinach szczytu trzeba uważać na wzmożony ruch pieszych przy węzłach przesiadkowych oraz na sygnalizację świetlną co paręset metrów. Najlepszy czas na jazdę to niedzielny poranek, gdy ruch samochodowy jest minimalny, a chodniki prawie puste. W niektóre niedziele Barcelona organizuje dni bez samochodu – część Diagonal bywa wtedy wyłączona z ruchu aut, co sprzyja rolkarzom.

W zależności od wybranego odcinka Diagonal – dojazd jest bardzo łatwy z wielu punktów. Metro: w centralnej części L5 Diagonal lub L3/L9S Zona Universitària, we wschodniej nowej części L4 Selva de Mar / El Maresme-Fòrum. Tramwaje: Tram T4, T5, T6 biegną równolegle do Diagonal (przystanki m.in. Glòries, Pere IV, Selva de Mar). Liczne autobusy miejskie pokonują całą długość alei. Można np. rozpocząć trasę przy Pl. Glòries (gdzie krzyżuje się z Gran Vią) – tam dojeżdża metro L1 i wiele autobusów – i stamtąd kierować się na wschód w stronę morza.

Jako ruchliwa ulica, Diagonal jest monitorowana i patrolowana podobnie jak inne centra miasta. W dzień jest tu wielu przechodniów, co generalnie zapewnia bezpieczeństwo, jednak wymusza ostrożną jazdę (trzeba wymijać pieszych). Przy przecznicach najważniejsze jest przestrzeganie sygnalizacji – wjechanie na czerwonym może być niebezpieczne przy nadjeżdżających autach. Opinie rolkarzy wskazują, że jazda Diagonalem wymaga już pewnej pewności siebie (trzeba umieć szybko hamować i ruszać), ale nie zgłaszają szczególnych zagrożeń kryminalnych. Nocą, zwłaszcza na odcinkach biurowych, może być pusto – standardowo lepiej wtedy nie jechać zupełnie samemu dla własnego komfortu.

Diagonal nie ma jednej skupionej społeczności rolkarzy – to raczej ulubiona trasa długodystansowa dla indywidualnych skaterów. Zdarzają się spontaniczne „wyścigi” przyśpieszeń na długich prostych czy zjazdach (np. w okolicy Av. Diagonal koło Pedralbes jest długi lekki zjazd). W ramach piątkowych przejazdów APB, trasa czasem zahacza o fragmenty Diagonal, gdy plan prowadzi przez miasto. Ponadto, okolice wieżowca Torre Glòries (dawniej Agbar) na Diagonal stały się miejscem spotkań freeskaterów robiących sobie przerwy – jest tam plac z niewielkimi pagórkami, gdzie można poćwiczyć skoki.

Inne wskazówki:
Uwaga na skrzyżowania – Diagonal przecina wiele ruchliwych ulic, dlatego zaleca się jazdę ścieżkami rowerowymi (są oddzielone) lub centralnym pasem zieleni, gdzie to możliwe. Kilka odcinków Diagonal (szczególnie w okolicy Glòries) przeszło rewitalizację – pojawiły się tam nowe fontanny, ławki i nasadzenia, co dodaje cienia i miejsc na odpoczynek. W razie potrzeby skorzystania z toalety czy uzupełnienia wody – najlepiej zjechać do jednego z centrów handlowych przy Diagonal (np. Glòries, Diagonal Mar) lub licznych kawiarni. Diagonal to świetny łącznik – można z niej szybko zboczyć do pobliskich atrakcji, np. Sagrada Família jest 5 min od Diagonal (przy Av. Marina), a do plaży dojedziemy zjeżdżając Diagonal do końca na wschodzie.

5. Plaça de les Tres Xemeneies (skate plaza przy Paral·lel)

Plaça de les Tres Xemeneies (Plac Trzech Kominów) to wyjątkowe miejsce – połączenie historycznego otoczenia przemysłowych kominów z nowoczesną funkcją miejskiego skateparku. Położony przy Avinguda Paral·lel, placyk ten znany jest z barwnego graffiti i licznie zgromadzonych przeszkód do jazdy freestylowej. To mekka dla skatebardzistów i agresywnych rolkarzy, ale również ciekawe miejsce na rolki freeskate.

Plac ma nawierzchnię betonową (hormigón) na dużej, płaskiej części oraz elementy skateparku (murki, rampy) rozmieszczone wokół. „Rozległa betonowa esplanada” – jak opisywane było to miato – jest dość gładka i idealna do trików. Co ważne, plac ma lekkie nachylenie terenu: jedna strona jest nieco wyżej, co tworzy łagodną pochyłość sprzyjającą nabieraniu prędkości. Ta naturalna rampa pozwala ćwiczyć podjazdy i zjazdy w kontrolowany sposób. Nawierzchnia bywa ubrudzona sprayem (graffiti) lub woskowana na krawędziach (przez grindujących skaterów), co może miejscami zmniejszać tarcie – uważać przy jeździe poza główną strefą. Ogółem jednak teren jest utrzymany dobrze; ewentualne pęknięcia czy ubytki są na bieżąco naprawiane.

Plac jest publiczny i otwarty całą dobę, bez ogrodzenia. Jako że to skatespot, największe oblężenie przeżywa popołudniami i wieczorami, gdy zbierają się tu skaterzy i rolkarze (zarówno lokalni, jak i przyjezdni). W ciągu dnia, zwłaszcza rano, bywa stosunkowo pusto – można wtedy na spokojnie poćwiczyć. W nocy miejsce nadal tętni życiem: często zostają tu graffitiarze malujący ściany oraz grupki młodzieży – plac nie „zasypia” wcześnie, bywa użytkowany do późnych godzin. Oświetlenie nocą jest umiarkowane – latarnie uliczne z Paral·lel plus światła pobliskich budynków dają widoczność, choć część skateparku może być w półmroku. Weekendy przyciągają dodatkowo ciekawskich widzów i turystów z pobliskiej dzielnicy Poble-sec.

Dojazd jest bardzo dogodny – tuż obok jest stacja Metro L3/L2 Paral·lel (ok. 2 min pieszo). Wzdłuż Av. Paral·lel kursują liczne autobusy (przystanek Paral·lel – Margarit przy samym placu). Lokalizacja jest centralna – to tylko ~15 min spacerem od Kolumny Kolumba i portu.

Miejsce ma charakter alternatywny, ale jest na swój sposób bezpieczne. Ciągła obecność skaterów i artystów sprawia, że jest ruch nawet nocą, co paradoksalnie poprawia bezpieczeństwo – trudno o sytuację, by nikogo tam nie było. Policja toleruje jazdę na placu; podczas gdy np. pod MACBA w nocy patrole potrafią wystawić mandat za skate, tutaj zwykle nikt nie przegania skaterów. Warto jednak mieć na uwadze, że to otwarta przestrzeń w centrum miasta – mogą pojawić się drobne incydenty (np. ktoś poprosi o drobne pieniądze, zaczepi), ale poważne zagrożenia nie są raportowane. Lokalni mieszkańcy skarżyli się raczej na hałas i graffiti niż na przestępczość. W godzinach późnonocnych lepiej zachować zdrowy rozsądek i nie wybierać się tam z bardzo wartościowym sprzętem w pojedynkę.

Tres Xemeneies to miejsce kultowe w kulturze skate – przyciąga riderów z całego świata. Jak opisywała La Vanguardia, skate-turyści z zagranicy (np. z USA) przyjeżdżają tu, by kręcić filmiki, bo plac jest „sławny, wielu przyjeżdża się tu nagrywać”. Spotkamy tu zarówno skaterów na deskach, jak i rolkarzy agresywnych trenujących grinds i slides na murkach. Odbywają się nieformalne zawody i pokazy – np. eventy „Pinta i Patina”, łączące graffiti i skate, czy lokalne jamy. Nie ma tu szkółki dla początkujących – to raczej „streetowa” miejscówka dla już jeżdżących. Warto wspomnieć, że ściany okalające plac to oficjalne Murs Lliures (legalne ściany do graffiti), co dodaje kolorytu – często podczas jazdy w tle ktoś tworzy nowy mural.

Inne wskazówki:
Uwaga na sprzęt – ze względu na intensywne użytkowanie przez skaterów, krawędzie murków są nawoskowane, a powierzchnie przeszkód śliskie. Jeśli jeździsz rekreacyjnie, trzymaj się głównego, płaskiego obszaru. Plac oferuje trochę cienia (rzucanego przez budynki i same kominy) oraz ławki dla odpoczynku. Brak tu bezpośrednio toalety – najbliższe są w barach na Paral·lel (sąsiedztwo to popularna okolica barowa, np. legendarny klub Apollo vis-à-vis placu). Warto zabrać własną wodę; choć przy placu stoją czasem foodtrucki lub automaty, nie zawsze są czynne. Na koniec – atmosfera jest bardzo widowiskowa: trzy ceglaste kominy, kolorowe grafiki i akrobacje skaterów tworzą scenerię, którą warto choć raz zobaczyć, nawet jeśli nie jest się fanem sportów ekstremalnych!

6. Montjuïc (wzgórze i park miejski)

Wzgórze Montjuïc oferuje rolkarzom zupełnie inny klimat – malownicze trasy widokowe, ale i wymagające zjazdy. To rozległa zielona przestrzeń obejmująca tereny olimpijskie, zamki, ogrody i kręte drogi schodzące do miasta. Jazda na rolkach na Montjuïc polecana jest bardziej doświadczonym, którzy szukają wyzwań (np. długich zjazdów), choć znajdą się i płaskie miejsca do rekreacji.

Na Montjuïc dominują asfaltowe szosy oraz alejki parkowe o różnej nawierzchni. Drogi dojazdowe (np. Carretera de Montjuïc) mają asfalt średniej jakości – przeważnie gładki, choć z łatami naprawczymi i studzienkami (trzeba uważać przy dużych prędkościach). Istnieją ścieżki piesze z gładkiego betonu w okolicach obiektów olimpijskich (stadion, Palau Sant Jordi) – tam można komfortowo pojeździć po względnie płaskim terenie. Najbardziej charakterystyczne są jednak długie zjazdy: z zamku Montjuïc w dół do portu prowadzi 2,2 km serpentyna o średnim spadku 6,5%, na której profesjonaliści osiągają ogromne prędkości (podczas zawodów downhill nawet 90 km/h!). Oczywiście rekreacyjnie zjeżdżamy wolniej, ale nadal jest to wyzwanie – nawierzchnia tej trasy (Miramar) jest gładka, aczkolwiek mogą leżeć liście, drobne kamyki. W parku znajdziemy też place z kafelkami (np. plac przy MNAC – piękny, ale płytki są śliskie, nie najlepsze do szybkiej jazdy).

Park Montjuïc jest ogólnodostępny, ale niektóre jego części (ogrody, obiekty) mają godziny otwarcia. Główne drogi i alejki są otwarte całą dobę. Trzeba jednak pamiętać, że po zmroku Montjuïc jest słabo zaludnione – wieczorami i nocą okolica bywa pusta i ciemna, bo to park. Latarnie oświetlają główne ulice (jak droga do zamku, okolice Font Màgica), lecz poboczne alejki pogrążają się w ciemności. Zaleca się jazdę za dnia lub ewentualnie wczesnym wieczorem, gdy działają fontanny i są turyści. Weekendy za dnia przyciągają sporo osób na pikniki i spacery, więc jest bezpieczniej i raźniej. W święta Montjuïc może być miejscem masowych wydarzeń (np. pokazy fontann) – wtedy pewne strefy mogą być zamknięte lub zatłoczone.

Dojazd na Montjuïc wymaga pokonania wzniesienia. Można skorzystać z kolejki linowej (Telefèric de Montjuïc) – wagoniki kursują z okolic Parc de Montjuïc na szczyt, ale wewnątrz obowiązuje zakaz poruszania się na rolkach (trzeba je zdjąć). Alternatywnie funikular z stacji Paral·lel (metro L2/L3) dowozi do połowy wzgórza. Autobusy: 150 z Pl. Espanya na Zamek Montjuïc, 13 i 55 na częściowe odcinki. Wielu rolkarzy praktykuje sposób: wjechać transportem na górę, zjechać na rolkach w dół. Jeśli planujemy zjazd trasą Miramar do portu, można wrócić na miasto do metra Drassanes (L3) lub Parallel (L2/L3).

Montjuïc jako teren parkowy jest bezpieczny w ciągu dnia – sporo turystów przy zamku, straż miejska krążąca w okolicy muzeów. Problemem bywa izolacja niektórych miejsc – np. w głębszych ogrodach czy na bocznych ścieżkach sporadycznie pojawiają się osoby bezdomne koczujące lub może brakować innych ludzi w zasięgu wzroku. Dlatego solo po zmroku – niewskazane. Przy zjazdach drogami trzeba uważać na samochody i rowerzystów (brak wydzielonej infrastruktury, jedzie się poboczem lub jezdnią). Podczas oficjalnych eventów sportowych drogi są zamykane i zabezpieczanefcpatinatge.cat, natomiast na co dzień zjeżdżając należy zachować ostrożność, mieć kask i ochraniacze – to kluczowe dla bezpieczeństwa przy dużych prędkościach. Policja nie interweniuje w sprawie jazdy na rolkach po drogach Montjuïc, o ile przestrzegamy przepisów (np. jedziemy skrajem jezdni).

Montjuïc to arena zawodów downhill – cyklicznie odbywają się tu zawody longboardowo-rolkarskie w zjeździe (Copa de Barcelona de Descens). Dla zwykłych rolkarzy bywa też celem wypraw – nieformalne grupy umawiają się na zjazdy treningowe w weekendy rano, kiedy ruch jest najmniejszy. Warto dołączyć do grup na Facebooku (np. Patinar Barcelona) by znaleźć towarzystwo na taki zjazd. W okolicy stadionu olimpijskiego czasem zbierają się rolkarze slalomowi lub freeride, korzystając z otwartych placów (tam organizowano np. warsztaty podczas Roller BCN). Montjuïc jest też często finałem długich przejazdów – np. maratonów na rolkach odbywających się w Barcelonie, choć oficjalna trasa maratonu wiedzie raczej po płaskim wybrzeżu.

Inne wskazówki:
Przygotowanie sprzętu jest tutaj ważne – zalecane jest doskonałe opanowanie conajmniej2-3 rodzajów hamowania, bo długie zjazdy mocno rozgrzewają kółka i hamulce. Weź ze sobą wodę; na górze Montjuïc jest kilka kioskow i kawiarenek (przy zamku, przy MNAC), ale dystanse są duże, lepiej mieć własny zapas. Latem Montjuïc potrafi być upalny – ma sporo otwartych terenów bez cienia. Za to widoki wynagradzają wysiłek: z punktów na trasach zobaczysz panoramę miasta i morza.

Ciekawostka: trasa zjazdowa z zamku Montjuïc była częścią Mistrzostw Świata w jeździe na rolkach – to tu najlepsi rolkarze świata ścigali się w ramach World Roller Games 2019. Jeśli chcesz poczuć adrenalinę, możesz spróbować swoich sił na tej samej drodze – ale pamiętaj o bezpieczeństwie!

7. Parc de la Ciutadella (oraz Skateplaza Ciutadella)

Park Ciutadelli – zielone serce Barcelony – nie jest typowym miejscem do jazdy szybkiej ze względu na żwirowe alejki, ale w ostatnim czasie stał się ciekawy dla rolkarzy z innego powodu: na obrzeżu parku powstała nowa skateplaza Ciutadella z gładkim podłożem i elementami małej architektury przystosowanymi do jazdy. Sam park oferuje przyjemną scenerię do spokojnej przejażdżki i miejsca odpoczynku wśród zieleni.

Większość alejek wewnątrz parku to ubity żwir (sablón) lub kostka – niezbyt przyjazne dla małych kółek. Rolkarze często omijają wnętrze parku z uwagi na tę nawierzchnię. Natomiast nowo otwarta (ok. 2022 r.) skateplaza Ciutadella po północnej stronie parku (przy Passeig de Circumval·lació) to zupełnie inna historia: zbudowana z myślą o skate, posiada ultragładką nawierzchnię z czarnego granitu i różne murki, manualpady, krawężniki zaprojektowane pod jazdę street. To miejsce ma jakość „barcelońskiego spotu” – architektura i materiały identyczne jak w słynnych miejscówkach ulicznych Barcelony, tylko tym razem oficjalnie zaaranżowane dla skaterów. Dodatkowym plusem skateplazy jest oświetlenie – wyposażono ją w lampy, co pozwala jeździć po zmroku. Poza skateplazą, można na rolkach poruszać się po obwodzie parku – np. pasaż Picasso na zachodniej krawędzi ma gładki chodnik, podobnie jak odcinek od Arc de Triomf do wejścia głównego (choć tam są tłumy pieszych).

Park Ciutadella jest ogrodzony i na noc zamykany – oficjalnie bramy zamyka się ok. 22:30 (latem) lub wcześniej w zimie. W związku z tym, wewnątrz parku można jeździć tylko w godzinach dziennych (orientacyjnie 10:00–22:30). Natomiast skateplaza znajduje się tuż za ogrodzeniem, od strony ulicy – prawdopodobnie jest dostępna niezależnie od godzin otwarcia parku (jeśli jest na zewnątrz bram). W ciągu dnia park jest dość zatłoczony (turystami, rodzinami) – jazda po alejkach wymaga wolnego tempa i uwagi na pieszych. Najlepszy czas to wczesny poranek, gdy park dopiero się otwiera i jest mało ludzi, lub późny wieczór tuż przed zamknięciem (latarnie już świecą, a większość spacerowiczów wychodzi). Skateplaza wieczorem bywa zajęta przez lokalnych skaterów, ale miejsce jest dość przestronne.

Park leży w centrum, więc możliwości dojazdu jest wiele. Metro L1 Arc de Triomf – kilka minut od północnego wejścia (przy stawie). Metro L4 Ciutadella-Vila Olímpica – przy południowo-wschodnim krańcu (blisko zoo). Tramwaj T4 ma przystanek Wellington obok północnej skateplazy. Do tego dziesiątki autobusów okrążają park (H14, V21, 59 i inne). Dzięki bliskości centrum, do parku łatwo też dotrzeć na rolkach jadąc od strony plaży (np. wzdłuż Passeig de Lluis Companys od Arc de Triomf).

Park za dnia jest pełen ludzi i raczej bezpieczny – to popularne miejsce rodzinne i piknikowe, patroli policji tu nie brakuje. Po zmroku, gdy park zostaje zamknięty, wstęp jest zabroniony – co naturalnie zapewnia brak niepożądanych sytuacji nocnych wewnątrz. Okolica wokół (Born, Parlament de Catalunya) jest dość elegancka i monitorowana, więc jazda wzdłuż parku po chodnikach jest spokojna. Skateplaza również znajduje się w przestrzeni publicznej – ma monitoring miejski i jest widoczna z ulicy, więc cieszy się względnym bezpieczeństwem. Warto jedynie uważać na drobne kradzieże, jeśli zostawiamy rzeczy na ławce bez opieki – park przyciąga tłumy, a z nimi kieszonkowców.

Lokalne społeczności/skate szkoły: W samym parku nie ma zorganizowanych grup rolkarskich (choć czasem w weekendy odbywają się tam warsztaty tańca na wrotkach czy pokazy akrobatów). Jednak skateplaza Ciutadella od razu po otwarciu przyciągnęła lokalną scenę skate. To inicjatywa urzędu miasta, by dać street-skaterom oficjalną miejscówkę– i wygląda na to, że spełniła swoje zadanie. Często zobaczymy tam ekipę ćwiczącą techniczne triki; rolkarze agresywni również korzystają z murków i boksów. W pobliżu działa Skate Architecture – organizacja projektująca skateparki (autorzy tej skateplazy), czasem organizują eventy inauguracyjne. Dla rolkarzy fitness park sam w sobie nie tworzy społeczności, ale jest częścią tras APB – piątkowe przejazdy grupowe zwykle zbierają się przed wyruszeniem właśnie obok parku, przy Centre de la Vila.

Inne wskazówki:
Park Ciutadella oferuje świetne warunki do odpoczynku – po jeździe na rolkach można usiąść na trawie, są liczne fontanny z wodą do uzupełnienia bidonu i toalety publiczne (przy wejściach i w zoo). Jeśli jeździsz rekreacyjnie, a nie zależy Ci na skateplazie, potraktuj park jako cel wycieczki: wejdź z rolkami na nogach i przemierz go powoli, podziwiając staw, fontannę Gaudiego czy aleję platanów, choć na szutrowej nawierzchni. Uwaga: nie rozpędzaj się wewnątrz – poza złym podłożem, regulamin parku może zabraniać szybkiej jazdy z uwagi na pieszych. Lepiej spokojnie przejechać lub przejść park i ponownie rozpędzić się dopiero na ścieżkach wokół niego.

8. Rambla del Poblenou

Rambla del Poblenou to urokliwa, lokalna promenada w dzielnicy Poblenou, ciągnąca się od okolic Avinguda Diagonal aż do plaży Mar Bella. Jest mniej znana turystom, za to uwielbiana przez mieszkańców – zielone drzewa, kawiarenki, place zabaw tworzą przyjemną atmosferę. Dla rolkarzy Rambla oferuje gładką trasę o długości ~1,5 km, idealną na spokojną jazdę z dala od zgiełku centrum.

Rambla jest wyłożona równymi płytami chodnikowymi i asfaltem na przejazdach – ogólnie powierzchnia jest dość gładka. Cała ulica jest deptakiem, więc brak tam ruchu aut poza przecznicami co kilka bloków. „Wszystko, co tu znajdziemy, to bardzo gładka nawierzchnia” – tak opisują tę trasę miejscowi. Należy tylko uważać na przejazdy poprzeczne – przy każdym skrzyżowaniu z ulicą są lekko obniżone krawężniki i czasem wyłożone pasy z kostki ostrzegawczej (dla niewidomych), co może wprowadzić wibracje. Generalnie jednak jakość podłoża jest wysoka – brak dziur, spękań czy wybrzuszeń. Odcinek przy samej plaży (pomiędzy palmami) również ma gładki chodnik, choć może zebrać się tam piasek nawiany z plaży.

Rambla Poblenou jest otwarta całą dobę, to normalna ulica miejska (tylko bez samochodów). Przez większą część dnia jest tu dość dużo pieszych – mieszkańcy robią zakupy, dzieci bawią się na środku deptaku, ludzie siedzą w ogródkach. Dlatego dynamiczna jazda wymaga ostrożności i raczej slalomu między spacerowiczami. Najluźniej bywa w godzinach wczesnoporannych oraz w porze sjesty (14-17), gdy ruch lokalny zamiera. Nocą Rambla jest umiarkowanie uczęszczana – po 22 zostają głównie bywalcy restauracji i kawiarnie powoli się zamykają. Oświetlenie jest dobre – latarnie i światła z witryn dają jasno. W weekendowe wieczory deptak tętni życiem (animacje uliczne, stoły restauracyjne) – wtedy lepiej prowadzić rolki niż próbować jechać zatłoczonym odcinkiem.

Środkowy odcinek Rambli przecina metro L4 Poblenou (stacja jest 2 min od deptaku). Od strony morza najbliżej jest stacja metro L4 Llacuna lub tranwaj T4 Pere IV (ok. 10 min piechotą od początku Rambli). Autobusy: wzdłuż Parallel dojedziemy H14, V27 itp. Tak naprawdę Rambla jest na tyle blisko plaż (Mar Bella, Bogatell), że wiele osób dociera tu na rolkach właśnie od strony nadmorskiej ścieżki – wystarczy odbić w głąb miasta przy ulicy Carrer de Pere IV lub Taulat.

Okolica Poblenou jest spokojna i uważana za bezpieczną. Rambla to serce dzielnicy, stale obecni są mieszkańcy, co daje poczucie bezpieczeństwa nawet wieczorem. Monitoring miejski obejmuje deptak (są kamery na latarniach), a patrole policji od czasu do czasu przechodzą. Zagrożenia przestępcze są minimalne; najczęstsza niedogodność to ewentualnie konieczność pilnowania małych dzieci wybiegających przed rolkarza – to strefa piesza, więc pierwszeństwo mają spacerujący. W nocy jest cicho i pusto, ale dzielnica nie słynie z problemów – to raczej sypialniana, rodzinna część miasta.

Rambla Poblenou nie jest typowym skate spotem, ale pełni rolę miejsca spotkań po jeździe. Wielu rolkarzy kończy tu swoje trasy – np. proponowana trasa Rollergrind360 właśnie finiszowała na Rambla Poblenou, podkreślając żywą atmosferę miejsca idealną na uczczenie udanego dnia na rolkach. Dzielnica bywa też areną wydarzeń rolkarskich – np. podczas festiwalu Skate Love Barcelona (impreza tańca na wrotkach) w 2022 r. odbył się przejazd 360° m.in. po Rambli Poblenou. Nie ma tu zinstytucjonalizowanych szkół jazdy (lekcje odbywają się raczej na pobliskiej plaży Mar Bella, gdzie jest więcej miejsca). Natomiast Associació de Patinadors często organizuje spontaniczne przejazdy integracyjne wzdłuż wybrzeża i do Rambli – lokalni rolkarze lubią tu wstąpić na lody czy drinka po treningu.

Inne wskazówki:
Rambla jest obsadzona drzewami, więc latem jest sporo cienia – dobra opcja na upalne dni, gdy plaża praży. Rozlokowane są ławki i skwery, gdzie można zrobić przerwę. Po drodze mija się fontanny z wodą (m.in. przy placu z pomnikiem Dr. Trueta). Toalety publiczne w okolicy to głównie te przy plaży (na końcu Rambli) lub w centrach handlowych (Glòries na drugim końcu). Warto wiedzieć, że tuż obok plażowego końca Rambli znajduje się skatepark Mar Bella – mały park dla deskorolkarzy, ale rolkarze też korzystają z mini-ramp. Jeśli więc dojedziemy do morza i będziemy mieć energię, można zajrzeć i tam. Ogółem Rambla Poblenou to bardziej spacerowa trasa niż tor do szybkiej jazdy, za to z unikalnym, lokalnym klimatem barcelońskiej dzielnicy.

9. Parc de l’Estació del Nord

Park przy Estació del Nord (dawnej stacji kolejowej, obecnie dworcu autobusowym) to ukryta perełka dla rolkarzy uczących się jeździć. Położony w dzielnicy Eixample/Fort Pienc, oferuje duży, gładki plac oraz lekko pochyłą alejkę, gdzie od lat działa oficjalna szkoła jazdy. To spokojna przestrzeń z dala od ruchu ulicznego, doskonała na trening podstaw techniki.

Park składa się z kilku poziomów. Główny plac (przy ul. Nàpols) jest wyłożony gładką nawierzchnią – część to ceramika artystyczna (element land art), część to asfalt. Powierzchnia jest równa i czysta, regularnie sprzątana z liści. Znakiem rozpoznawczym jest tutaj „bajada” – długi łagodny zjazd/asfaltowa alejka biegnąca wzdłuż parku. Ma on różne nachylenie: u góry delikatny, potem nieco bardziej stromy – idealny by stopniowo uczyć się kontroli prędkości. Asfalt tej alejki jest gładki i jednolity, bez dziur. Przy dolnej części parku znajduje się także płaska polanka betonowa otoczona kolumnami rzeźbiarskimi – tu nawierzchnia to drobna mozaika, nieco szorstka, ale wciąż przejezdna. Ogólnie cała strefa jest przystosowana do sportu (obok jest boisko), więc stan podłoża sprzyja rolkom.

Park Estació del Nord jest otwarty w ciągu dnia, natomiast na noc jest zamykany (godziny podobne jak Ciutadella, ok. 22:30). Wejścia są ogrodzone, więc w późnych godzinach nie wjedziemy do środka. W ciągu dnia zaś miejsce jest dość spokojne – najwięcej osób bywa popołudniami (dzieci na boisku, uczniowie szkółki na rolkach w wyznaczonych godzinach). Poranki w dni powszednie są bardzo ciche – idealne, by pojeździć samemu. W weekendy może odbywać się tam więcej zajęć zorganizowanych. Oświetlenie po zmroku jest umiarkowane – park ma lampy, ale przy zamknięciu i tak trzeba go opuścić. Dobra wiadomość: nawet w deszczowe dni jest tu opcja – pod dachem dworca autobusowego obok często ćwiczą rolkarze (suchy beton, choć niewielka przestrzeń).

W pobliże dojeżdza Metro L1 Arc de Triomf (wyjście przy dworcu autobusowym) – 3 min od parku. Równie blisko jest stacja Metro L1 Marina (druga strona parku). Stacja kolejowa Nord Bus Station obsługuje autobusy międzymiastowe, ale w budynku są też usługi przydatne (toalety, sklepiki). Dojeżdżają tu autobusy miejskie (np. H14, V19). Lokalizacja jest bardzo centralna – od Arc de Triomf dzieli parę kroków, więc łatwo dotrzeć również na rolkach choćby z Passeig Sant Joan.

Park jest dobrze kontrolowany – na terenie znajduje się posterunek strażników miejskich (pilnujących porządku w parku). Okolica jest spokojna, otoczona przez osiedla i szkoły. W dzień pełno tu rodzin i seniorów, incydenty kryminalne są rzadkie. Nocą park zamknięty, więc nie ma problemu z niepożądanymi osobami wewnątrz. Dworzec autobusowy obok ma ochronę i kamery. Jedynie w późne wieczory tuż przed zamknięciem bywa mało ludzi, ale wtedy teren jest objeżdżany przez patrol. Podsumowując, to bardzo bezpieczne miejsce do nauki – nie ma ruchu ulicznego, a infrastruktura jest podporządkowana rekreacji.

To główna baza Escola Oficial de Patinatge Inline – oficjalnej szkoły rolkarskiej Barcelony. Od 1996 r. prowadzą tu zajęcia na krytej hali (polideportivo) tuż obok oraz na świeżym powietrzu w samym parku. Można dołączyć do ich kursów (zarówno dla dzieci, jak i dorosłych). Dzięki szkole niemal codziennie wieczorem zobaczymy tu grupki kursantów uczących się skręcania, hamowania na zjeździe itp. Społeczność APB także dobrze zna to miejsce – nieraz organizowali tu warsztaty darmowe dla nowych rolkarzy. W skrócie: jeśli chcesz nawiązać kontakt z innymi rolkarzami-uczniami, Estació del Nord jest idealne. Dla bardziej zaawansowanych nie dzieje się tu wiele (brak wyzwań terenowych), ale to świetne miejsce treningowe do doskonalenia techniki slalomu czy slide’ów na równym.

Inne wskazówki:
Tuż obok (wewnątrz Polideportivo Estació del Nord) są toalety, szatnie i prysznice – niestety dostępne tylko dla uczestników zajęć i klubówescolapatinatge.com. Jeśli jednak zapiszesz się na kurs, masz komfort zaplecza. Dla ogółu – można skorzystać z toalet w budynku dworca autobusowego w godzinach jego pracy. W parku nie ma kiosku, ale w uliczkach obok znajdziemy sklepy i automaty. Cień dają wysokie topole i akacje – w upał można odsapnąć na ławce w cieniu drzew otaczających główny plac. Park Estació del Nord to również galeria sztuki plenerowej – warto zwrócić uwagę na niebieską ceramiczną rzeźbę autorstwa Beverly Pepper na trawniku. Dla rolkarza może to mniej istotne, ale dodaje uroku miejscu, w którym uczymy się jeździć.

10. Port Vell i Moll de la Fusta

Na koniec – Port Vell i Moll de la Fusta, czyli promenada portowa w sercu Barcelony. To miejsce łączące klimat mariny jachtowej z miejską infrastrukturą. Moll de la Fusta (Molo Drewna) to długi, drewniany podest biegnący wzdłuż nabrzeża, równolegle do Passeig de Colom. Rolkarze cenią je za nieco inny rodzaj wrażeń – jazdę po drewnie z widokiem na port – oraz mniejszy tłok niż przy plażach.

Moll de la Fusta ma nawierzchnię drewnianą – szeroki pomost z desek tekowych o lekko sprężystej charakterystyce. Jazda po drewnie różni się nieco od asfaltu: odczuwalny jest delikatny rytmiczny turkot kółek na łączeniach desek, ale same deski są gładkie i dobrze utrzymane. Miasto regularnie prowadzi prace konserwacyjne drewna i wymiany spróchniałych elementów, więc obecnie stan jest dobry (zwłaszcza że przed żeglarskim Pucharem Ameryki 2024 cały pomost odnowiono). Uwaga: podczas deszczu drewno może stać się śliskie. Przy linii brzegu znajdują się też wstawki z metalu i rampy, gdzie trzeba zachować ostrożność (żeby kółka nie wpadły w szpary dylatacyjne). Oprócz samego mola, wzdłuż Passeig de Colom jest również chodnik kamienny – też względnie gładki, choć przecinany wjazdami na parking podziemny. Ogólnie Moll de la Fusta oferuje niezłą jakość – unikalną, „drewnianą” powierzchnię, która dla średnio zaawansowanych jest atrakcyjna, a początkującym może dać nowe wrażenia z jazdy.

Promenada portowa jest otwarta non-stop. To przestrzeń publiczna, bez bramek. Oświetlenie nocą jest bardzo nastrojowe – latarnie portowe i światła jachtów oświetlają pomost, choć nie tak jasno jak ulice miasta. Wieczorami raczej pusto, szczególnie poza sezonem, dlatego samotna jazda nocna może być trochę creepy (mało ludzi dookoła). Za dnia Moll de la Fusta jest umiarkowanie oblegane – mniej niż plaże, ale jednak sporo turystów spaceruje, szczególnie bliżej Kolumny Kolumba. Najprzyjemniej jeździ się tu w dni powszednie wczesnym popołudniem lub w weekendowy poranek, kiedy jeszcze nie ma wielu przechodniów. W czasie dużych imprez portowych (targi, wyścigi żeglarskie) promenada bywa zamknięta lub zatłoczona stoiskami.

Metro L3 Drassanes – tuż obok Kolumny Kolumba, czyli przy początku Moll de la Fusta (5 min pieszo). Metro L4 Barceloneta – od strony północnej (przy końcu promenady, ~8 min). Wzdłuż Via Laietana dojedziemy autobusami (V15, 47) do przystanku Pla de Palau, skąd 5 min do portu. Z kolei trasa turystycznego autobusu City Tour i portowego busa wycieczkowego przebiega właśnie Passeig de Colom – ale to ciekawostka. Generalnie lokalizacja jest centralna – 5 min na rolkach od La Rambla, więc wielu rolkarzy trafia tu w ramach zwiedzania miasta.

Moll de la Fusta uchodzi za spokojniejsze niż Las Ramblas – mniej kieszonkowców, bo i mniej tłumów. Okolica jest patrolowana przez policję portową i miejską, szczególnie w sezonie. W ciągu dnia czuć się można bezpiecznie; jedyne na co trzeba uważać to, by nie wpaść do wody (są barierki, więc bez obaw) i na ewentualnych street performerów czy handlarzy, którzy czasem rozkładają się na deskach (omijamy ich z daleka). Nocą, jak wspomniano, bywa pusto – warto wtedy jeździć w parze lub grupie. Sam port nocą ma ochronę (kamery, strażnicy przy przystani), co zwiększa bezpieczeństwo. Opinia lokalna: to miejsce mniej uczęszczane, a przez to przyjemniejsze do jazdy niż główna plażas. Jednocześnie brak tu większych zagrożeń – ot, normalna centralna strefa miasta.

Nie ma tu dedykowanej społeczności, bo to raczej przelotne miejsce na trasie. Jednak od czasu do czasu organizuje się w porcie eventy, które przyciągają rolkarzy: np. w 2024 zaplanowano tu miasteczko regat America’s Cup – podczas takich imprez często pojawiają się też pokazy sportów ulicznych. Wówczas jednak sama przestrzeń może być chwilowo niedostępna do jazdy (zajęta przez sceny itp.). W pobliżu (plaża Sant Miquel) odbywają się latem wieczorne dancingi na wrotkach – bywa, że grupy wrotkarzy przejeżdżają tędy wracając do miasta.

Inne wskazówki:
Jazda po drewnie – jeśli nie robiłeś tego wcześniej, zacznij ostrożnie. Deski mogą sprężynować i minimalnie się ruszać, co daje inny feeling niż asfalt. Za to ślizgi (slide’y) na drewnie wychodzą świetnie – przy odpowiedniej technice można efektownie zahamować długim poślizgiem (bądź ostrożny, by nie wytracić za dużo kontrolowanej przyczepności). W upalne dni drewno się nagrzewa, więc dobrze mieć wodę – na Moll de la Fusta nie ma fontann, najbliższe znajdziemy przy Plaça Portal de la Pau (Kolumnie Kolumba) lub w Parc de la Barceloneta. Pod promenadą znajduje się parking podziemny, w którym są toalety (płatne). Jeśli potrzebujesz odpocząć, możesz usiąść na murku z widokiem na port – widok luksusowych jachtów i fal sprawia, że to miejsce jest nie tylko dobre na rolki, ale i po prostu piękne na zakończenie dnia. Jak ujęto w jednym z przewodników: Moll de la Fusta oferuje unikalne drewniane podłoże, portowe widoki i mniej tłumów – idealne dla średniozaawansowanych rolkarzy szukających urozmaicenia.

Gdzie w Barcelonie na rolki?

Barcelona oferuje różnorodne tereny do jazdy – od nadmorskich promenad, przez gładkie alejki miejskie, po ekstremalne górskie zjazdy. Dzięki temu każdy rolkarz znajdzie tu coś dla siebie, niezależnie od poziomu. Warto również skorzystać z bogatej sceny rolkarskiej Barcelony – dołączyć do piątkowego nocnego przejazdu czy warsztatów szkółki, by poprawić umiejętności i poznać lokalnych pasjonatów. Jak mówią miejscowi skaterzy: “Barcelona ma wszystko – potrzebujesz tylko rolek i chęci”. Mamy nadzieję, że ten przewodnik ułatwi Ci odkrywanie miasta na kółkach!